Sahilin qoynunda, dalğaların həm ömür verib, həm də ömür aldığı Xəzərin yaxasında bir masa dayanıb. Bu, sadəcə taxta parçası deyil, bu, həyatın ən acı, ən ağrılı yarımçıqlığının abidəsidir. Bir neçə saat əvvəl bu masanın ətrafında qəhqəhələr, gələcəyə dair xəyallar, qardaş söhbətləri, dostluq nəşəsi vardı. İndi isə o, sadəcə, sahibsiz qalan süfrənin hüzünlü şahididir. Elnur, Elmar, Namiq və Pərviz... Onlar bura əylənməyə, istirahət etməyə, həyatın yorğunluğunu dənizin suları ilə yumağa gəlmişdilər. Amma tale öz qəddar hökmünü verdi və onları dənizin dərinliklərinə çəkdi.
Fotoya baxanda insanın ruhu sızlayır. Masanın üstündəki yarımçıq qalmış çörək, o tələsik qoyulmuş ərzaqlar elə bil hələ də sahiblərini gözləyir. Elə bil bir azdan Elnur gələcək, qardaşı Elmarın zarafatına güləcək, Namiq və Pərviz öz aralarında söhbətlərinə davam edəcəklər. Amma o an heç vaxt gəlməyəcək. Bu süfrə, onların yarım qalan ömürlərinin, arzularının, gələcək planlarının simvoluna çevrilib. Hər birimizin həyatında belə anlar olur, lakin bu dəfəki ayrılıq çox ağır, çox ani və çox amansız oldu. İnsan düşünür ki, bəlkə də bir neçə dəqiqə əvvəl onlar da bizim kimi sıradan şeylərdən danışırdılar, çörəklərini bölürdülər. Həyatın nə qədər kövrək olduğunu, bir nəfəslik məsafədə olduğunu xatırladan ən bariz nümunə budur.
Dalğalar sahili döyəclədikcə, elə bil o gənclərin ruhu da bu sahillərdə dolaşır. Axtarışlar davam edir, anaların gözü yolda, yaxınların ürəyi qan ağlayır. Xəzər dənizi yenə də öz əzəməti ilə həm heyran edir, həm də insan qəlbinə dərin yaralar açır. Bu masa, bu mənzərə bizə bir daha xatırladır ki, hər saniyəmiz qənimətdir. Biz sevdiklərimizin dəyərini bilməli, onlarla keçirdiyimiz hər anı qiymətləndirməliyik, çünki sabahın bizə nə vəd etdiyini heç kim bilmir. Bu gənclər öz xəyalları ilə birlikdə dənizin sularına qarışdılar, geridə isə sadəcə acı bir xatirə və heç vaxt bitməyəcək bir kədər qoydular. Onların yarımçıq qalan süfrəsi, aslında bizim hər birimizin həyatımızın nə qədər kövrək olduğunun ən sarsıdıcı etirafıdır. Allah bütün batanlara rəhmət eləsin, ailələrinə, yaxınlarına səbir versin. Bu mənzərə heç vaxt unudulmayacaq, çünki bu masa sadəcə yemək üçün deyil, həyatın ən ağır imtahanının tək şahididir.
Əli Səfərli,
