Adolf Hitlerin zehni, "Ari" adlandırdığı və bioloji cəhətdən üstün hesab etdiyi təmiz alman irqinin dünyanı idarə etməsi ideyası ilə zəhərlənmişdi. Onun üçün müharibə sadəcə bir sərhəd münaqişəsi deyil, "Lebensraum", yəni alman millətinin minillik rifahını təmin edəcək yeni yaşayış sahələrinin fəthi demək idi. Bu qanlı arzunun coğrafi hədəfi isə şərqə, Rusiyanın dərinliklərindəki Ural dağlarına qədər uzanırdı. Hitler bu nəhəng əraziləri "Böyük Alman Reyxi"nin tərkib hissəsi kimi xəyal edirdi.
Lakin bu ekspansiya planının arxasında bəşəriyyət tarixinin ən qaranlıq sənədlərindən biri olan "Şərq Baş Planı" (Generalplan Ost) dayanırdı. Bu məxfi sənəd, işğal olunacaq ərazilərdə yaşayan on milyonlarla insanın sistematik şəkildə məhv edilməsini, sürgününü və kölələşdirilməsini nəzərdə tutan bir soyqırım xəritəsi idi. Əgər tarix fərqli yazılsaydı və nasistlər 1940-cı illərdəki hərbi nailiyyətlərini qələbə ilə taclandıra bilsəydilər, bu gün qarşımızda tamamilə fərqli, qorxunc bir dünya mənzərəsi olardı.
Real tarixdə Nasist Almaniyası 1925-ci ildə cəmi 469.000 km² əraziyə sahib ikən, 1942-ci ildə işğal olunmuş ərazilərlə birlikdə 2.700.000 km²-lik nəhəng bir imperiyaya çevrilmişdi. Bu, Almaniyanı o dövrün dünyanın ən böyük 10-cu dövlətinə çevirirdi. Müqayisə üçün qeyd edək ki, müasir Almaniya cəmi 358.000 km² ərazi ilə dünyada 64-cü yerdədir. Lakin bu nəhəng artıma baxmayaraq, alman maşını daxildən çürüməyə və strateji səhvlər içində boğulmağa başlamışdı. Almaniyanın məğlubiyyətini şərtləndirən amillər arasında iqtisadiyyatın müharibənin ilk illərində tam səfərbər edilməməsi, eyni anda iki cəbhədə döyüşmək məcburiyyəti və xüsusilə SSRİ cəbhəsindəki logistik iflic mühüm rol oynayırdı. Kursk və Stalinqrad kimi həlledici nöqtələrdəki taktiki xətalar, neft çatışmazlığı və ABŞ-ın nəhəng sənaye gücü ilə müharibəyə daxil olması Reyxin sonunu hazırladı. Almaniya ÜDM (Ümumi Daxili Məhsul) baxımından Britaniya İmperiyası və ABŞ-dan iki dəfə zəif idi və dünyanın neft ehtiyatları demək olar ki, tamamilə onun rəqiblərinin əlində idi.
Bəs nasistlər bu maneələri aşsaydı? Məsələn, Britaniya uğrunda döyüşdə hava üstünlüyü qazanılsaydı və "Dəniz Şiri" əməliyyatı ilə London işğal edilsəydi, Avropanın qalası düşmüş olardı. "Barbarossa" əməliyyatında Hitler slavyan xalqlarını dərhal məhv etmək əvəzinə, Ukrayna kimi bölgələrdəki bolşevik əleyhdarlarını öz tərəfinə çəkib, Qafqaz neftini ildırım sürəti ilə ələ keçirsəydi, müharibənin gedişatı dəyişə bilərdi. Belə bir ssenaridə Reyxin qarşısındakı tək maneə Atlantik okeanının o tayındakı ABŞ qalacaqdı. Lakin ABŞ-ı diz çökdürmək üçün almanların bir "möcüzə silaha" – atom bombasına ehtiyacı var idi. Əgər nasist elm adamları Manhetten layihəsindən öncə nüvə silahını tamamlasaydılar, bu, Vaşinqtonu sülhə məcbur edə bilərdi. Nəticədə dünya iki böyük güc – Nasist Almaniyası və ABŞ arasında bölünmüş bir "Soyuq Müharibə" dövrünə qədəm qoyardı.
Qələbə qazanmış bir Reyxin daxili siyasəti bəşəriyyət üçün tam bir kabus olardı. "Şərq Baş Planı" çərçivəsində polyakların 85%-i, belarusların 75%-i, ukraynalıların 65%-i və rusların 55%-i fiziki olaraq məhv ediləcəkdi. Bu, təxminən 110 milyon insanın ölümü demək idi. Qalan əhali isə Sibirin dərinliklərinə sürgün olunacaq və ya alman ağaları üçün savadsız, kölə işçi qüvvəsi kimi saxlanılacaqdı. Yəhudilər üçün isə heç bir sığınacaq qalmayacaqdı; Holokostda sağ qalan son 4 milyon insan da ölüm düşərgələrinə göndərilərək Avropanın yəhudi əhalisi tamamilə silinəcəkdi. Cəmi ölənlərin sayı 114 milyona çata bilərdi ki, bu da dünya tarixinin ən böyük demoqrafik fəlakəti olardı. Bizim tanıdığımız 1960-cı illərin azadlıq hərəkatları, musiqi inqilabları, modern incəsənət və fərdi hüquqlar nasist dünyasında "degenerasiya olunmuş elementlər" kimi qadağan ediləcəkdi. Küçələrdə rəngarəng geyimli gənclər deyil, boz hərbi geyimli, ideoloji cəhətdən zombiləşmiş nəsillər dolaşacaqdı.
Bu xəyali imperiya bu gün mövcud olsaydı, Berlin dünyanın mərkəzinə, Albert Şpeerin layihələndirdiyi nəhəng "Germaniya" paytaxtına çevrilərdi. 273 milyonluq əhalisi və 9 trilyon dollarlıq ÜDM-i ilə bu dövlət iqtisadi bir dev olardı. Lakin bu zənginlik milyonlarla kölənin əməyi və işğal olunmuş ölkələrin resursları üzərində qurulacaqdı.
Norveç nefti və Rusiya torpaqları sayəsində Reyx enerjidə müstəqillik qazanacaqdı. Lakin tarix sübut edir ki, qorxu və zülm üzərində qurulan imperiyalar daxili çürüməyə məhkumdur. Hitlerin ölümündən sonra yaranacaq hakimiyyət davası, iqtisadiyyatın bazar qanunlarına deyil, hərbi əmrlərə tabe olması və insanın azadlıq istəyi gec-tez bu dəmir yumruqlu rejimi daxildən partladacaqdı. Böyük ehtimalla, ABŞ-ın azad bazar iqtisadiyyatı və texnoloji üstünlüyü qarşısında nasist rejimi gec-tez SSRİ kimi iqtisadi tənəzzülə uğrayacaq və tarix səhnəsindən silinəcəkdi. Lakin o gün gələnə qədər bəşəriyyətin itirəcəyi dəyərlər bərpaolunmaz dərəcədə böyük olardı.
Əli Səfərli,
NOCOMMENT.az
